۲۸ سال بعد: معبد استخوان (2026)

خلاصه داستان

پس از نجات یافتن توسط «فینگرز» (گروهی از مبارزان به رهبری شیطان‌پرستی روان‌پریش به نام «سر لرد جیمی کریستال»)، اسپایک مجبور می‌شود برای ورود به این گروه، در یک مبارزه مرگبار «جیمی شایت» را بکشد. سر جیمی نام این پسر جوان را به «جیمی» تغییر می‌دهد تا با دیگر اعضای فینگرز هماهنگ شود؛ اعضایی که شامل «جیمی اینک» همدل و «جیمیما» ی سادیستیک هستند. دکتر «ایان کلسون»، که برای محافظت از خود در برابر ویروس پوستش را با محلول ید می‌پوشاند، به ساخت «معبد استخوان» ادامه می‌دهد؛ استخوان‌دانی برای قربانیان همه‌گیری ویروس خشم. در این میان، «سامسون» (آلفای مبتلایان) بارها به دیدار او می‌آید. کلسون به این نتیجه می‌رسد که سامسون به مورفینی که از تفنگ بادی او تزریق می‌شود وابسته شده و عمداً اجازه می‌دهد بی‌حس شود. سامسون دیگر به کلسون حمله نمی‌کند و با بازگشت تدریجی انسانیتش، میان آن دو نوعی دوستی شکل می‌گیرد. در جنگل، گروهی سه‌نفره از بازماندگان شامل «تام»، شریک باردارش «کتی» و «جونو» در حال شکار مبتلایان هستند که پس از تلاش ناموفق جونو برای کشتن یک مبتلای تنها—برخلاف تردیدهای تام و کتی—در کمین قرار می‌گیرند. جونو سرانجام به عفونت مبتلا شده و رها می‌شود تا بمیرد. فینگرز به مزرعه‌ای که این بازماندگان در آن زندگی می‌کنند حمله کرده و همه به جز کتی را اسیر می‌کنند. در همین حال، جیمی اینک «معبد استخوان» را می‌بیند و از دیدن رقصیدن کلسون با سامسون شگفت‌زده می‌شود. در انبار، کتی در طبقه دوم پنهان می‌شود، در حالی که سر جیمی به فینگرز دستور می‌دهد اسیران را زنده پوست بکنند تا به عنوان قربانی برای «اولد نیک» تقدیم شوند، و ادعا می‌کند که شیطان پدر اوست. با کمبود داروهای آرام‌بخش، کلسون آماده می‌شود سامسون را به روش مرگ آسان (اوتانازی) بکشد، اما وقتی سامسون نخستین کلمه‌اش، «ماه»، را بر زبان می‌آورد، سرشار از شادی می‌شود؛ نشانه‌ای که احتمال درمان‌پذیر بودن ویروس خشم را مطرح می‌کند. هم‌زمان، اینک که نسبت به سر جیمی دچار تردید شده، دلش به حال اسپایک می‌سوزد و از او محافظت می‌کند. سر جیمی به تام پیشنهاد می‌دهد در صورت پیروزی در یک مبارزه مرگبار علیه یکی از اعضای انتخابی‌اش، به گروه بپیوندد؛ اما تام در برابر «جیمیما» شکست می‌خورد. پیش از آن‌که جیمیما او را بکشد، کتی با قلابی به او حمله کرده و او را از پا درمی‌آورد. تام نیز به‌تدریج انبار را با یک مخزن گاز به آتش می‌کشد و باعث مرگ جیمیما و «جیمی جیمی» از فینگرز می‌شود. سر جیمی خشمگین شده و گروه را برای یافتن کتی می‌فرستد، اما ناکام می‌مانند. آتش‌سوزی شدت می‌گیرد و به اسپایک دستور داده می‌شود کتی را دستگیر کند، اما او که دچار آسیب روانی شده، از کتی می‌خواهد او را با خود ببرد. کتی غافلگیرش کرده و درِ انبار را قفل می‌کند و می‌گریزد. با تضعیف روحیه گروه، اسپایک تلاش می‌کند سر جیمی را دربارهٔ کشتن کتی فریب دهد، اما به دلیل شکستش تهدید به مرگ می‌شود. اینک پیشنهاد می‌دهد نزد کلسون بروند—که او را به اشتباه «اولد نیک» می‌پندارد، زیرا ید روی پوستش را به رنگ قرمز شیطان و سامسون را یک دیو تصور کرده است—تا او دربارهٔ سرنوشت اسپایک تصمیم بگیرد. کلسون بی‌نتیجه به دنبال سامسون می‌گردد، در حالی که فینگرز نظاره‌گرند. سر جیمی در «معبد استخوان» با کلسون دیدار کرده و درمی‌یابد که او اولد نیک نیست. اینک به اسپایک اعتماد کرده و می‌گوید که سر جیمی آن کسی نیست که ادعا می‌کند. سر جیمی برای تثبیت جایگاه خود به‌عنوان «ارباب» فینگرز، کلسون را تهدید می‌کند که اگر نقش شیطان را بازی نکند و رهبری او را تأیید نکند، آسیب خواهد دید. کلسون می‌پذیرد. آن شب، کلسون که نگران ناتمام ماندن پژوهشش دربارهٔ سامسون است، در تلاشی شتاب‌زده برای آرام کردن او، ترکیبی از داروهای ضدروان‌پریشی و دیگر مواد را به او تزریق می‌کند و این فرضیه را مطرح می‌سازد که ویروس خشم به‌طور غیرمستقیم از طریق توهمات روان‌پریشانه موجب خشونت می‌شود. صبح روز بعد، اسپایک تلاش می‌کند فرار کند اما توسط «جیمی فاکس» گرفتار می‌شود؛ کسی که برای انتقام مرگ جیمی شایت قصد کشتن او را دارد. اینک فاکس را می‌کشد و اسپایک را به اردوگاه بازمی‌گرداند و خود مسئولیت قتل را بر عهده می‌گیرد. سامسون به قطاری متروکه (از فیلم نخست) می‌رسد، در حالی که مبتلایانی ناآگاهانه او را دنبال می‌کنند. در لحظه‌ای از وضوح ذهنی، خاطره‌ای از کودکی‌اش را در آن قطار به یاد می‌آورد. هنگامی که دوباره به‌طور عادی سخن می‌گوید، گروهی از مبتلایان به او حمله می‌کنند. کلسون در نمایشی همراه با جلوه‌های آتش‌بازی و اجرای آهنگ «عدد اهریمن» از گروه آیرن میدن، در نقش شیطان ظاهر شده و اعضای گروه را در معرض مواد توهم‌زا قرار می‌دهد. با شناسایی اسپایک، کلسون دستور می‌دهد فینگرز سر جیمی را به صلیب بکشند. در میان هرج‌ومرج، اینک با چاقو سر جیمی را تهدید می‌کند، سر جیمی کلسون را زخمی می‌کند، اینک در دفاع از خود دو عضو دیگر را می‌کشد، و اسپایک برای انتقام از کلسون، سر جیمی را با چاقو می‌زند. اینک سر جیمی را روی صلیبی وارونه مصلوب می‌کند. اسپایک و اینک—که نام واقعی‌اش «کِلی» است—معبد استخوان را ترک می‌کنند. سامسون بازمی‌گردد و کلسون را با نام صدا می‌زند، از او تشکر می‌کند و با مرگ کلسون، جسدش را با خود می‌برد. سر جیمی نیز مورد حمله یک مبتلا قرار می‌گیرد. مدتی بعد، اسپایک و کلی در تلاش برای فرار از گروهی از مبتلایان هستند، بی‌آن‌که بدانند توسط «جیم» —یکی از بازماندگان شیوع اولیه ویروس خشم—و دختر نوجوانش «سم» تحت نظر قرار دارند؛ آن‌ها درس تاریخ خود دربارهٔ اروپای پس از جنگ را رها کرده و برای کمک به آن‌ها حرکت می‌کنند.

منبع: ویکی‌پدیای فارسی — https://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B2%DB%B8%20%D8%B3%D8%A7%D9%84%20%D8%A8%D8%B9%D8%AF%3A%20%D9%85%D8%B9%D8%A8%D8%AF%20%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86

بازیگران

• جک اوکانل — Sir Jimmy Crystal
• آلفی ویلیامز — Spike
• Connor Newall — Jimmy Shite
• ارین کلیمن — Jimmy Ink
• Maura Bird — Jimmy Jones
• Ghazi Al Ruffai — Jimmy Snake
• Robert Rhodes — Jimmy Jimmy
• اما لیرد — Jimmima

عوامل

• نیا داکوستا — کارگردان
• الکس گارلند — نویسنده
• Peter Rice — تهیه‌کننده
• دنی بویل — تهیه‌کننده
• الکس گارلند — تهیه‌کننده
• Bernard Bellew — تهیه‌کننده
• اندرو مک‌دانلد — تهیه‌کننده
• هیلدور گورنوادوتیر — آهنگساز

آثار مشابه

• ۲۸ سال بعد2025
• گناهکاران2025
• یک جن‌زدگی در ونیز2023